De Waarheid

Ik prefereer de waarheid, het is makkelijk te zeggen maar toch soms moeilijk om te horen. De ontkenning die je geeft, niet omdat de ander gelijk heeft maar om het niet te horen. De spastische ontkenning en een waterval van beargumentering om het verhaal recht te praten. Denk je aan de waarheid dan denk je vaak aan de momenten die je dierbaar zijn. Fragmenten die je oproept en die het gevoel van waarheid omschrijven. Maar ook beelden van toen de waarheid niet gehoord wilde worden of dat deze zelfs pijn deed.

Denk eens aan een moment waarbij de waarheid snoei hard kan zijn en je in conflict bent met jezelf. Moet je eerlijk zijn en juist of mag je het op z’n Mary Poppins het zoet inpakken. Maar als je het inpakt is de waarheid dan nog wel gedekt? En als je juist bent bij eerlijk wat ben je dan nu? Dus zelfs iets kostbaars als de waarheid verdient het om ingepakt te worden als bonbon zodat je uiteindelijk de noot eet en de waarheid hoort maar dat de chocola je enigszins liet afdwalen. Komt de boodschap dan nog aan?

Aan scenario’s geen gebrek en ook de geschiedenis is geen goede leermeester geweest. Als een videofilm zet je ‘reverse’ aan en kijk je de beelden terug. Eén voor één komen de slechte uitvoeringen langs opgevolgd door de goede om ze vervolgens weer af te wisselen. Soms had de chocolade oplossing wellicht beter geweest maar wat hadden dan de uitkomsten geweest en hoeveel van die uitkomsten zijn dan gebaseerd eventuele toekomstige verkeerde foute keuzes.

Je zou bijna denken of we dan nooit eerlijk zijn tegen elkaar, tuurlijk zijn we dat wel. Alleen wanneer er conflicten ontstaan of andere denkwijzen dan is het soms moeilijk om die o zo kostbare waarheid in waarde te bepalen en je verpakking keuze of wanneer je instinctief je hoofd wilde wegdraaien om niet te horen waarvoor je wist dat elke tegenspraak je zou laten liegen. Laat je toch even denken of je de waarheid ook echt wilt.

2 gedachten over “De Waarheid”

    1. Belevingen zijn wie je maakt, ze halen het uiterste uit je naar boven en laten je alles in een weegschaal stoppen zonder dat je weet wat je erin legde. Sommige belevingen zijn voor het leven, al duren sommige maar even. Negeer de beleving en blijf het ervaren nachten na nachten, leef de beleving en wie weet wat je kan verwachten.

      Als slechte raadgever kan ik je echter alleen nog maar een gedichtje meegeven:

      “Een beleving als zand wat door je vingers heen glijd,
      een fantasie van beelden ontsprongen in tijd.
      Beneveld, benard maar altijd dichtbij,
      verstopt, gesmoord maar immer erbij.

      Zachtjes klopt het hart, de emoties gedempt,
      hevig klopt het slaan, de oren beklempt.
      Zachtjes klinkt een naam als door de nacht geschonken,
      verloren in tijd, door de nevel beklonken.

      Een lach, een grimas een blik van blijheid,
      een leven doorbroken in het teken van vrijheid.
      Beleving na beleving in gedachten opgeslagen
      Herinnering na herinnering mezelf opgedragen.

      De tijd komt en staat nooit stil,
      het fluister wakkert aan en klinkt soms schril.
      In gedachten geborgen met de uiterste precisie,
      een verlenging van mezelf als prachtige extensie.

      Langzaam raast de wind terwijl hij het gefluister wegneemt,
      en de wind langzaam het gefluister afzeemt.
      Hoor mij hier riep ik tegen de wind,
      terwijl deze langzaam om mijn wezen heen spint.

      Dit gefluister is mij om te horen,
      een liefdeslied om mijn hart te bekoren.
      Mijn beklag over het verstrijken van tijd,
      wellicht dat het ooit mijn hart bevrijd.

      Wee mij, o wind uit het westen,
      dat u mag bulderen uit alle gewesten.
      Zelden wierp u mij op mijn achterste, voorzien van attest.
      Dit keer deed u het goed en zeker uw best.

      Ik ben wie ik ben, zeker niet perfect maar voor u wil ik het wezen,
      Al moet ik hier staan tot u mij laat beven.
      Dat u mag strijken en u volle macht toont,
      het gefluister is voor mij, zelfs wanneer u mij hoont.”

      Dat u mag lachen om het moois, dat u mag huilen om hetgeen wat uw ogen bevuilde. Dat u mag vragen om gezien te worden, als een zeemeermin die uit de zee opdook, prachtig maar fijn. Maar dat u weet dat u er in gedachten bij zult zijn. X

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *