Puzzelen

Puzzelend met de stukjes in m’n hoofd sta ik hier stil, klein en gedrogeerd.
Welke stukjes passen hier en welke daar ik heb het al zoveel malen geprobeerd.

Ieder stukje bekeken, omgedraaid en opnieuw gepakt.
De stukjes die passen uit zekerheid met lijm vast geplakt.

Had ik deze nu zojuist al vast of is deze toch net iets anders dan de laatste.
Puzzelen met de stukjes verworven met kennis of uit wijsheid die haastte.

Draaiend met het kleine stukje eindeloos in m’n hand.
Twijfelend aan mezelf, aan de puzzel en aan mijn verstand.

Kijkend naar de illustratie zo verfijnd en gedetailleerd.
Gewapend met de kennis uit vele jaren mezelf aangeleerd.

Verderop zit een ander te puzzelen zoals ik onbewogen.
Immer in de puzzel, compleet in gedachten en schijnbaar afgewogen.

Kijkend naar de ander en de puzzel daar op tafel.
De woorden gesproken maar het klinkt als gebazel.

Geen advies welke ik tot me kan nemen of begrijpen toch zover gevorderd.
Terwijl ik hier zit met die puzzel, half aangemodderd.

Nogmaals vraag ik de ander wat we aan het puzzelen zijn.
De mond spreekt woorden maar het klinkt mij als Latijn.

De tomeloze expressies die het gezicht verraden.
Ik probeer ze te lezen maar de ogen laten versmaden.

De eindeloze zucht die langzaam de mond verlaat.
Die enkele uiting die heel het wezen verraad.

Opnieuw buig ik me over de puzzel die voor me ligt.
Boosheid van binnen en de traan die in m’n ogen zit.

Als ik nu zou weten wat ik aan het puzzelen ben.
Frustraties over het niet kunnen handelen van wat ik niet ken.

Gevangen in een web vol met stukjes die alsmaar draaien.
Vast zonder het te weten terwijl m’n handen naar de stukjes graaien.

Puzzelend met de stukjes in m’n hoofd hang ik hier stil, klein en gedrogeerd.
Welke stukjes passen hier en welke daar ik heb het al zoveel malen geprobeerd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *