Lissabon

Via het internet heb ik een verrassingsvakantie geboekt. Het is de bedoeling dat we alle 10 verzamelen in Lissabon waarna we in groepjes van 2 verder worden gestuurd. Omdat ik de vakantie last minute heb geboekt, heb ik van te voren nog met niemand gesproken. De vlucht heeft me vooral verbaasd, het was lang geleden dat ik met het vliegtuig op reis ben gegaan (21-22 jaar geleden en ik vond het toen al een hele ervaring). Het inchecken ging goed en ik had zowaar m’n paspoort klaar liggen en kon deze meteen vinden. In het vliegtuig mocht ik van een gezin bij het raam zitten zodat zij makkelijker bij hun kinderen konden en niet constant over me heen hoeven te rijken als er iets met de kinderen was.

Kauwgompje in tijdens het opstijgen voor m’n oren (ook keurig gepland) en laat de reis maar beginnen. Eenmaal in de lucht een keurige Engelse gezagvoerder die het woord doet. Geen persiflage van een typetje in slecht Engels om de passagiers bang te maken zoals ik het graag voor m’n vrienden nadoe, maar heel netjes en beheerst. Vanwege de keurige uitleg is mijn aandacht al snel afgeleid en ben ik naar buiten aan het staren. Het blijft een rare gewaarwording om wolken om je heen te zien en hoe gemakkelijk het vliegtuig erdoor heen vliegt.

Je bent blijkbaar sneller met het vliegtuig in Portugal dan met de auto in Frankrijk, want na ongeveer 2,5 uur wordt de landing al ingezet. Opnieuw kauwgompje gepakt en de landing ging probleemloos (niet dat ik er verstand van heb). Op het vliegveld aangekomen zijn de bordjes gemakkelijk te volgen en sta ik binnen mum van tijd bij de taxi’s. Het zou warm moeten zijn maar de temperatuur slaat me niet in het gezicht en het is al donker, de klok in de hal geeft al 22:00 aan en ik moet opschieten met inchecken om op tijd te wezen.

Een kleine kalende man komt op me af en begint in gebroken Engels uit te leggen dat hij me wel wegbrengt. Het boekje Portugees dat ik in het vliegtuig kreeg van het gezin naast me, heb ik vluchtig doorgenomen. Ik vraag me nog af of ik het moet proberen, maar al die rare uitspraken en het feit dat ik het mezelf nog niet heb horen uitspreken zorgen ervoor dat ik het niet doe. Ik vertel de beste man dat ik naar het hotel moet aan de Infante Dom Henrique en geef hem het adres. De rit kost € 15,00 en ik moet € 5,00 extra betalen voor de koffer. Niet dat ik dit begreep, maar toen ik moest afrekenen en de beoogde € 15,00 gaf bleef hij wijzen naar m’n koffer en z’n hand op houden om meer geld te krijgen terwijl hij met de andere hand het getal vijf gebaarde. Het was inmiddels al laat en om in een vreemd land meteen een discussie aan te gaan leek me niet zo handig. Na betaling was de man zeer vriendelijk en liep hij nog even mee naar de lobby. Daar hield hij een heel gesprek met een andere man terwijl ik uitlegde dat ik hier andere mensen moest ontmoeten aan de man achter de balie.

Deze beste man beantwoordde keurig al m’n vragen in redelijk Engels. Ik moest nog wel € 90,00 aan belastingen betalen. Ik vertelde dat de reis in Nederland al betaald was, waarop de man een brochure erbij pakte met tarieven, en in het Portugees ging uitleggen hoe het werkte. De brochure zelf was ook in het Portugees met allerlei logo’s en andere officieel ogende punten waardoor ik uiteindelijk overging tot betaling. Gelukkig had ik van papa z’n creditcard geleend voor noodgevallen, daar ik het niet contant in m’n portemonnee had en pinnen niet lukte. Na betaling werd ik naar m’n kamer gebracht. De indeling was een beetje somber, maar er stond wel een gevulde mini bar en ik was blij dat ik eindelijk even kon slapen. Na een kleine whisky uit de minibar genomen, ging ik met een voldaan gevoel naar bed. Morgenochtend om 08:00 verzamelen in de lobby en dan met de trein van Lissabon naar Porto en het reisgezelschap ontmoeten. Heb nog even mama gebeld dat ik was aangekomen (ben je 34 maar toch even melden).

Om 03:15 ging de telefoon, ik herkende het nummer niet dus enigszins geïrriteerd nam ik de telefoon op. “Goedenacht, u spreekt met Frank Jongens,” komt er gebroken uit. Aan de andere kant een mooie vrouwenstem die me vraagt waar ik blijf? Ik vind de vraag nogal grappig en met een zacht lachje antwoord ik dat ik er al ben en lekker lag te slapen. De vrouw reageert nu iets minder aardig en vraagt me waar ik ben, het antwoord “in Portugal” geeft geen reactie, ook op “in Lissabon” geeft geen gehoor. Blijkbaar moet ik specifieker zijn. “In het hotel waar ik moet overnachten om morgen m’n reisgenoten te ontmoeten, maar met wie spreek ik?”

“Met Rhea” klinkt het aan de andere kant. Inmiddels ben ik gaan zitten en veeg ik nonchalant met m’n armen door m’n ogen. “De groep heeft tot 01:00 gewacht totdat je er zou zijn, en zijn toen gaan slapen. Het is de bedoeling dat wij morgen met z’n tweeën op de trein naar Porto stappen, maar ik begin daar echt over te twijfelen” Ik sta op en loop een stukje door m’n kamer heen. Ik kan er slecht tegen als vrouwen bedrukt of lichtelijk in paniek klinken, dus ik wil snel wakker worden. Ik open de hoteldeur, kijk welk nummer op de deur staat en antwoord: “Rustig maar, komt goed ik zit op kamer 34, als je deze kant op komt dan hebben we het er even over, oké?” “Oké”, klinkt het aan de andere kant “ik kom er nu aan, tot zo.” Even opschieten, t-shirt en broek pakken. Ik doe de deur voor een dame niet open met alleen m’n short aan.

10 minuten later opnieuw telefoon, “Hallo met Rhea, er is geen kamer 34 in dit hotel! Wel een kamer 234 en 334, op welke etage zit je?” Ergens in m’n achterhoofd gaan alarmbellen af, een gevoel komt naar boven van: er is iets fout, maar uiteraard bezinkt dat nog niet… ik zeg nog “etages, er zijn geen etages in dit hotel” De verbinding word verbroken. Uh oh, er gaat echt iets fout…

Ik wacht 5 minuten en bel het nummer terug “Met Rhea?” klinkt het aan de andere kant, “Hoi met Frank, ik denk dat ik een foutje heb gemaakt, maar maak je niet druk, waar zitten jullie?” Ze geeft met de naam van het hotel, waar ik niks uit kan opmaken. “Zou je het op de SMS kunnen zetten?” Gelukkig is dit geen probleem. Ik geef aan dat ik eraan kom en bied m’n excuses aan. Via m’n telefoon heb ik het adres opgezocht, 11km vanaf mijn locatie.. pfweh.. 2 uur lopen. Ik stuur een sms terug met mijn tijd van aankomst. Ik pak m’n spullen en vertrek naar de lobby, er zit een groot hek voor de balie en er is niemand te bekennen. Ik overdenk 2x m’n acties en besluit dat het beter is om nu te gaan dan om stennis te lopen trappen. Na m’n vakantie kom ik hier terug en dan ga ik even babbelen met die beste man of de taxi chauffeur. Het is mij om het even, maar nu lopen en niet aan oplichters denken.

Lissabon bij nacht is mooi, gelukkig zijn er maar weinig mensen op straat. Het zal er waarschijnlijk raar uitzien dat een toerist om 04:00 ‘s nachts met een rugzak en koffer over straat loopt en constant met z’n hoofd in z’n telefoon zit om de route te volgen. De opgebouwde adrenaline zorgt ervoor dat de tocht snel gaat. Gelukkig voel ik me niet moe en van binnen vervloek ik m’n eigen naïviteit, terwijl ik er aan de andere kant mezelf uitlach. Het avontuur begint goed! Onderweg word ik nog 2x aangesproken door taxi chauffeurs die me graag willen brengen, maar ik kies ervoor om nu m’n eigen benen te vertrouwen. Om 06:05 kom ik aan bij het juiste hotel, er is niemand te bekennen in de lobby. In m’n hoofd had ik al een noodscenario bedacht om in de lobby te crashen, op die manier kan ik straks ook niet te laat komen.

Ik plof neer en zoek in m’n tas naar een flesje water. Op m’n telefoon komt een SMS binnen. “Hoi Frank, ben je er al?” staat er. Ik stuur terug “Hoi Rhea, ja net 5 minuten. Nu in de lobby.” Het bericht is net verstuurd en er komt meteen terug “kamer 340”. Ik pak m’n spullen en zoek m’n weg door het hotel. Dit hotel is aanzienlijk groter en nadat ik de lift heb gevonden ben ik al snel op de 3e etage. De gang links heeft de oneven nummers, de gang naar rechts de even nummers. Hup naar rechts en na 12 deuren sta ik voor kamer 340… Zachtjes klop ik op de deur. Deze gaat meteen open en aan de andere kant staat een knappe dame met een mooie glimlach. “Goedemorgen” zegt ze.

Ze laat me binnen en we stellen ons aan elkaar voor, ik vertel m’n verhaal en ze moet erom lachen. Blijkbaar had ik dit kunnen weten en is het grappig dat de eerste dag vakantie al € 110,00 extra heeft gekost, en ik maar 2 uur heb geslapen… Op dat moment besef ik me dat zij helemaal nog niet geslapen heeft vanwege mijn avonturen. Ik bied m’n excuses ervoor aan maar zij wil er niks van weten. Ze vraagt of ik iets te drinken wil en heeft er geen problemen mee om even koffie te zetten. Ik vraag of ik mag douchen en maak vervolgens van de gelegenheid gebruik om er even onder te springen, het is dan wel niet warm in Portugal maar na 11km lopen met rugzak en koffer ben ik toch aardig bezweet.

Het douchen was fijn en de koffie smaakt goed. Inmiddels is het alweer 07:30 we besluiten om onze spullen te pakken en om ons naar de lobby te begeven. De reisleider die ons daar ontvangt is uiteraard niet te speken over mijn late aankomst, maar na de uitleg kan hij er wel om lachen. Hij noteert de gegevens van het andere hotel en geeft aan een klacht in te dienen. De 5 groepjes worden gemaakt en zoals ik al wist reizen Rhea en ik samen met de trein naar Porto. Na de indeling mogen we nog even eten in het restaurant en na een goed ontbijt stappen we in de bus op weg naar het treinstation.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *